De Woeste Tuin

Ze komen al piepen, zie!

2011-11-24T10:55:00.000+01:00

Binnenkort vollenbak champignonnekes eten...

Een grondige make-over...

2011-11-07T08:36:00.000+01:00

Vorige week vrijdag kregen we bezoek van een sympathieke grote kraan die een regenputje van 10000 liter kwam ingraven. Onmiddellijk ook het uitgelezen moment om een tourke door de gehele tuin te rijden en de basis te leggen van onze toekomstige supermooie tuin.

VOOR:

NA:

Nieuwe kippetjes

2011-11-02T20:44:00.000+01:00

Na de zondvloed die ons ongeveer een jaar geleden trof en het overlijden van ons zijdehoentje Victorine, wou ik enkel nog beesten met drijfvermogen in het laatste stukje van de tuin.

Ergens in het voorjaar verwelkomden we echter Jean-Marc, een roste cochin die het twee huizen verder een beetje te bont maakte en via de tuin van de buur bij ons terechtkwam. Hij kraakte onmiddellijk het leegstaande kippenhok en we verleenden hem asiel.

Jean-Marc was een beetje eenzaam en ik zei tegen onze gebuur dat als hij er een haan kon overgooien hij er ook maar eens een pouleke moest overgooien. De gebuur had nog eentje zitten maar het raszuiver kiekske bracht uiteindelijk haar raszuivere echtgenoot mee. Jean-Marc -die blijkbaar niet raszuiver is- kon er niet mee lachen. En dus verhuisde Jean-Marc opnieuw naar zijn oorspronkelijk baasje die op zoek ging naar een nieuw huisje.

We doopten de twee nieuwe cochintjes Romeo en Julia. Ze werden goed onthaald door de rest en het deed mij plezier ze te zien rondscharrelen.
Ik was al lang aan het twijfelen over een paar legkippen maar hield de boot een beetje af. Misschien na de winter...
Vandaag kon ik mij echter niet meer inhouden en kocht ik mijzelf een schoon verjaardagscadeau. Het begon al te donkeren toen ik twee bruine tantes het kippenhok in moffelde.

Ik kan niet wachten om hun deurtje morgenvroeg te gaan opendoen!

Het coolste cadeau

2011-11-01T09:17:00.000+01:00

Proficiat aan mijzelf.
Er komt vandaag een jaartje extra op de teller. Ik ben nu officieel 27 herfsten jong.
Van vriend kreeg ik gisteren alvast een supercool cadeautje: Mijn eigenste champignonkwekerij.
We beginnen met een instappertje: De bruine champignon.

Toen ik de doos opende, zag ik dat het mycelium al 'geschoten' was. Vriendje wou de doos retourneren, maar een groene vinger zoals ik moet dat toch kunnen goedmaken.

As we speak ligt de compost te weken in een literke water. Straks doe ik die erover en verhuist de doos naar de kelder. De bedoeling is dan dat het mycelium door de compost gaat groeien. En dan komen er champignons.
Meerdere oogsten zelfs. Net zolang tot de compost geen voedingswaarde meer heeft.
Dat is althans de theorie.
Ik kijk ernaar uit en houd u op de hoogte.

Back in business

2011-10-26T10:08:00.001+02:00

We zijn een halfjaar verder en het begint er ongeveer op te trekken.
Maar hebben wij miserie gehad!
'T ware volledig onverantwoord om dat allemaal neer te pennen. Er zou geen mens meer aan een verbouwing beginnen. Ik verwerk in stilte.

Als onze scheven dorpel voor den derde keer herlegd is en er een schoon plafondje zit en zo, klappen we er niet meer van.

I'm back.
Met tuinplannen.

Dat het hier stillekes is...

2011-05-26T11:35:00.000+02:00

heeft een goede reden.

Verbouwmadness.
Major Construction Work.
Dag tuin!

Help.

Clematis

2011-04-23T09:07:00.000+02:00

Helemaal geïnspireerd door onder andere Mevrouw Onder de Appelboom uiteindelijk (vroeger dan voorzien) clematissen geplant eerder deze week. En zie, ze staan al in bloei.

Onze woef krijgt een kennel gegarneerd met Clematis Montana Mayleen en aan onze fameuze grijze muur groeit nu al een ongelofelijk kitcherige Clematis Multi Blue.

Onbekende vroegbloeier

2011-04-19T08:34:00.000+02:00

Houterige struik met witte kleine, geurende bloemetjes in het voorjaar. Komt in blad na de bloei.
Iemand een idee?

Compromissen

2011-04-18T13:58:00.000+02:00

Dit weekend ben ik de wilde wingerd (understatement) opnieuw danig te lijf gegaan.
Hij was begonnen! Met zijn invasief karaktertje en zijn degoutante wortelstokken de hele tuin innemen. Het lef!

Ik was dus gezellig een muurtje wingerdvrij aan het maken toen vriendlief mij beschuldigde van ondoordacht handelen en -door het blootleggen van een stuk koterij- het verlelijken van de tuin. Nu moet ge weten dat het hier momenteel allemaal open ligt (verbouwing) en dat ik persoonlijk nogal fan ben van de korte pijn. En tevens geloof ik dat ge geen omelet kunt maken zonder eitjes te breken.

Vriend was niet te overtuigen. Boos, droevig, kortom: een kleine koude oorlog. In mijn enthousiasme ben ik misschien wel vergeten te overleggen. Een tegemoetkoming drong zich op. Sinds de moeilijke verwijdering van de wingerd van een andere muur, heb ik een invasieve-klimplant-fobie. De kilometerslange en zeer levenskrachtige wortels achtervolgen mij nog in mijn dromen. Vriend wil al heel lang die bewuste muur opnieuw laten begroeien maar ik had mijn veto gesteld.

Maar zie, de gulden middenweg is vaak de beste.

Gisteren heb ik 3 schone hedera'kes gekocht die nu al lustig aan het klimmen zijn. Onder mijn alziend oog mogen later nog enkele bloeiende klimmertjes meeliften naar boven. (Clematis, Lonicera, winterjasmijn,...)

En jawel: Het is een stap vooruit want het geheel zal wintergroen zijn.

De coniferen gevloerd

2011-04-14T07:52:00.000+02:00

Vrouw met aldi-zaagje en spade tegen coniferenleger zou een ongelijke strijd geweest zijn.
Een bescheiden verbouwing is het enige dat een mens nodig heeft om een tiental coniferen tegen de vlakte te leggen. Ons mannen zijn geëquipeerd met serieuze machinerie. Zij trekken zo'n wortelke uit alsof het een sprietje is.

En zie eens hoeveel 'ruimte' er bijgekomen is!

Gras maaien

2011-04-10T23:14:00.004+02:00

Onze grasmachine heeft zijn beste tijd gehad. Het linkervoorwiel wil steeds een andere richting uit dan het rechtervoorwiel en wreed praktisch is dat toch niet. Bijgevolg is het beestje nog niet van stal geraakt en staat ons gras nogal lang. Leuk voor onder andere de pinksterbloemen maar het moet een beetje binnen de perken blijven.

Een investering dringt zich op en onze voorkeur gaat uit naar een handgrasmaaimachine (of is het grashandmaaimachine): milieuvriendelijk en goed voor de conditie.
Mij doet zo'n ding vooral denken aan Jommeke. Reed de papa niet met dergelijke bolide het gras af? In mijn fantasie maakte dat gras nogal wat mee en stoof Theofiel er aan een rotvaart over.

Ik zag een exemplaar met fancy bloemekes te koop bij Gamma en in al mijn enthousiasme heb ik gezegd dat ik immer en altijd het gras zal maaien als we die in huis halen.

Morgen enkele ecocheques verzilveren!

CSI in onzen hof

2011-03-23T07:35:00.001+01:00

(niet voor gevoelige kijkers...)

7.13u: Corpus wordt ontdekt.

7.14u: Nieuwsgierige omstanders (hm, onzen Ed) worden geweerd.

7.15u: Corpus wordt verwijderd van de crime scene alvorens nieuwsgierige omstanders er mee weg zijn. Rigor mortis al opgetreden: overlijden minimum 2 uur geleden.

7.16u: Het slachtoffer is een ratachtige. Vermoedelijk van de bruine soort. (Aangezien er al een hoofdverdachte is,acht het openbaar ministerie een autopsie niet noodzakelijk.)

7.17u: Dader wordt zeer snel geïdentificeerd maar ontkent staalhard en gaat vrijuit wegens te weinig bewijzen.

De tweede jeugd van de patattenbak uit de kelder

2011-03-22T14:42:00.000+01:00

Verbouwingen zijn op til dus grote kuis in het hele huis.
In de kelder ontdekte ik een mooie kist die dienst deed als 'patattenbak'.

Zou dat geen prachtig kweekbakje zijn om op het toekomstig terras te plaatsen? Het plan was zoals gewoonlijk bijzonder strak.

Twee weken later en de jonge plantekes staan al te genieten!
Op termijn komen er normaal gezien verse kruiden in maar nu mogen radijsjes, snijsla en sla-planterkes het bakske al eens uittesten.

Het is nog maar een bescheiden begin maar ik ben apetrots op mijnheer De Woeste Tuin.

Serieus. Wie had kunnen voorspellen dat die stadse jongen die ik ooit in Gent tegen het lijf liep, nu sla voor mij zou kweken. Een mens zou van minder emotioneel worden.

"Aan patatten gaan we alleszins nooit beginnen", benadrukte mijnen baas alreeds.

Ik lach een beetje in mijzelf. Het familiale patattenverhaal hebben jullie een andere keer te goed.

Einde winterslaap

2011-02-12T19:22:00.000+01:00

Onzen hof komt langzaam aan tot leven en bijgevolg begint het bij mij ook opnieuw te kriebelen.

Bij vriend blijven de groene vingers ook in de winter actief. Alle niet-winterharde planten verhuizen met veel zorg naar binnen. Sommige bevolken de living, een deel wordt de trap opgesleept. Musa's, bougainvilla's, oleanders, halve olijfbomen: De volledige mediterranee in huis.

Onze tweede slaapkamer is ongeveer een kweekserre (inclusief potaarde en waterdruppeltjes op de grond).
Vriend stekt en zaait dat het een lieve lust is: Met het voorjaar in het achterhoofd, met de zomer voor ogen. De orchideeën worden extra vertroeteld. Vriend houdt niet zo van koude dagen.

Ik val meestal in slaap in de winter. Aan de houtstoof geniet ik van de knusse warmte die enkel een houtvuur kan geven en focus mij vooral op 'binnenzaken'. (En geloof mij, in een te verbouwen huis zijn er veel zaken waarop ik mij kan focussen.)
Maar nu de eerste narcissen hun kop opsteken, onzen buddleja begint uit te lopen en enkele bomen al schoon in knot staan, word ook ik wakker uit mijn winterslaap.

Bijna lente...
Bij een goed glas maken we alvast grootse plannen voor de Woeste Tuin 2011.

Katarakt

2011-01-09T16:58:00.000+01:00

De eerste zonnige en zachte dag van 2011 en vriendlief denkt dat het voorjaar voor de deur staat.

Na een bezoekje aan een tuincentrum zijn we 4 laagstamfruitboompjes rijker.

Doelstelling : Een oefenboomgaardje alwaar we jaarlijks tonnen fruit van zullen hebben die we met veel plezier en emotie -wegens zelfgekweekt- zullen kunnen opeten en zullen kunnen uitdelen aan vrienden en familie. Bloesems, zoemende bijtjes en zelfs volwaardige oogstfeesten. Wij zijn nogal romantische mensen :)

Het project was vorig jaar al opgestart met een Hedelfinger en een zelfbestuivende appel en peer. Een jaar later heeft de perenboom het loodje gelegd. Fruitbomen houden niet van natte voeten en ik vrees dat de ligging toch niet helemaal optimaal is.

Alle fruitbomen kunnen genieten van 'beekview'. Ze staan helemaal achteraan in de tuin, waar -voor ons- een boomgaard hoort te liggen.
Vriendlief heeft ze op de hoogste punten geplaatst onder het motto dat wie niet waagt, niet wint. Ik was vorig jaar al niet overtuigd en ben dit jaar eigenlijk ook nogal sceptisch maar mekander steunen, dat doen wij hier wel, dus gaan we er volledig voor gaan.

We zullen onze boomkes soigneren en hopen op het beste...

De buit: Bigarreau Noir, Conférence, Rode Boskoop/Goudrenet en Beurré Hardy.

(U las eerder het woord 'oefenboomgaard'. Op termijn lijkt het ons fantastisch een hoogstamboomgaardje op locatie te hebben. Ik ga onmiddellijk een stapje verder en zou er ook enkele low maintenance (dus geen scheerellende) schaapjes bij willen om onze border collie Eddie bij te laten trainen. )

De Witte Tuin

2010-12-19T12:58:00.001+01:00

Ellende op de weg tijdens de week, maar in het weekend is het genieten.

Ons voederplankje aan de keuken wordt momenteel nog niet zo druk bezocht als ik het zou willen, maar we werken eraan. Die slimme vogels schuiven aan het buffet aan bij de ganzen en de eenden...

Onze Ed is zot van sneeuw. Met geen stokken binnen te krijgen als er een wit tapijt ligt...

De 'vijver' van de eendjes is helemaal dichtgevroren. s' Ochtends en s'avonds kappen wij -als waren we noordpoolbewoners- een schoon holletje in het ijs. De Indische loopeenden plonzen zelfs bij deze temperaturen al ne keer graag... Vreemde eenden, die eenden.

Onze tijger Billie heeft zo zijn momenten. De ene dag beperken zijn verplaatsingen zich van mandje tot voederbak en druipt de luiheid eraf. De andere dag loopt hij voor zijn persoonlijk amusement achter de eenden, vangt hij een occasioneel duifje of rolt hij zich een beetje in de sneeuw. Ook Billie is een echte liefhebber van de winter!

Mijn eerste roodborstje deze winter. Nu die snoodaards nog een beetje meer naar het huis toe lokken...

Een mogelijke Billie-prooi. Ongeveer alle duiven uit het gebuurte komen bij ons mee-eten, tot groot ongenoegen van onze buurman. 't Zijn nu eenmaal rappe en ik kan er toch niet blijven bijstaan zeker als onze zoo aan het eten is.

Iedereen welkom.

Tristesse

2010-11-14T00:44:00.000+01:00

Vandaag was een droeve dag.
Ons kippetje Victorine heeft de zondvloed die ons vandaag getroffen heeft niet overleefd.
We likken onze wonden en gaan angstig de nacht in.

Lucky Wednesday

2010-10-13T12:00:00.000+02:00

Deurtje open en grazen maar!

Herfstblues

2010-09-30T16:37:00.000+02:00

Hier geen poëtische lofzang op de herfst zoals bij Bart.
Ik heb de tuinmeubels binnengehaald en dat staat steevast symbool voor het einde van de zomer.
Ondanks het zonnige weer een pijnlijk moment.
Dag barbecues in de zon, dag glaasjes wijn op het terras tot diep in de nacht, dag koffietje voor dag en dauw in een ontwakende hof, dag buitenleven van 's morgens tot 's avonds, dag grasveld dat er niet modderig bijligt, dag vlinders, dag bloemetjes...

Het is weer gepasseerd, dedju.

De terugkeer van de hoentjes

2010-09-16T13:03:00.004+02:00

Wie deze blog frequenteert, weet dat achterin de tuin een zompig gebied ligt dat bevolkt wordt door pluimvee en aanverwanten.

Begin vorige week heb ik mijn stoute botten nog eens aangetrokken om het hol in de grond dat doorgaat voor poel een beetje verder uit te diepen. (Een meerjarenproject, hm)
Het waterniveau was tot een minimum herleid en niets plezanter dan ploeteren in de more en in den trut (zoals wij dat plachten te zeggen in mijn hometown).
Een paar kruiwagens verder en een regenbuitje later stond ons vijvertje weer goed vol, tot groot jolijt van de bewoners.

Dat het toch wel goed toeven moet zijn in ons verzonken land, bewijzen de vrolijke waterhoentjes die af en toe ronddobberen op onze plas en vrolijk huppelen door het struikgewas. Ze komen van aan de beekkant en zijn meer dan welkom. Gastvrijheid vinden wij belangrijk.
Zoals ik eerder al schreef had Billie (onze predator-kat) een tijdje geleden zo'n exemplaar bij de lurven. Het werd levend en wel ter demonstratie gedropt aan de achterdeur. De kat kreeg huisarrest en het hoentje werd terug aan de waterkant geplaatst.
Ik had ze al een tijdje niet meer gezien en dacht dat we nooit van ze leven meer een hoentje zouden mogen ontvangen. Maar voorwaar; de hoentjes zijn lefgozers en hebben het voordeel dat onzen Billie niet echt een zwemmerke is.

Ik ben blij dat ze er zijn, die hoentjes. Zo blij dat ik soms wel eens een bordje zou willen hangen aan ons hek. Welkom vrienden, onzen hof is uwen hof!

Maar dat zou er misschien een beetje over zijn...

De dagpauwoog

2010-09-07T19:07:00.002+02:00

Voor deze lieverds laat een mens al eens een paar struikskes netels staan, nietwaar?

Het exoten-dilemma

2010-09-06T16:18:00.001+02:00

Het grote exoten-dilemma handelt over onze reuzenbalsemienen.

Tot voor kort dacht ik (verkeerdelijk) dat deze hoge planten inheems waren.
Je ziet ze namelijk vaak aan waterwegen en ook in onze tuin hebben ze spontaan een plaatsje gevonden waar het goed groeien is.
Aangezien wij -in tegenstelling tot de meerderheid van het gebuurte- geen pesticidensproeiers zijn, staat ons stukje beekkant dus goed vol met reuzenbalsemienen en ander groen.

Ze heeft in mij nooit een vijand gevonden, die reuzenbalsemien, maar de voorbije week stond ik in dubio.
Moesten ze gaan of zou ik hen asiel aanbieden?

Uiteindelijk heb ik een beslissing genomen.
Momenteel blijven ze staan.
Eerst en vooral omdat ze horden hommels aantrekken.
Ten tweede omdat ik het zinloos vind de achtertuin nog een beetje kaler te maken en ik nog geen geschikte vervanger heb gevonden.

(Input altijd welkom!)

Boeketje Woeste Tuin

2010-09-05T09:03:00.000+02:00

Ook in de Woeste Tuin manifesteert de herfst zich al in kleine dingen.
De wingerd begint geleidelijk aan rood te worden en bloemen maken plaats voor bessen.
Tot diep in de voormiddag parelt het gras van de dauw en als de steeds minder krachtige zon 's avonds beneden de horizon zakt, valt kilte over de tuin.

Op zonnige dagen -zoals gisteren en hopelijk vandaag- trekt onze vlinderstruik nog een massa bezoekers. Vooral koolwitjes en atalanta's doen zich te goed aan de nog steeds weelderige bloemen.
Ook in het wespennest blijft bedrijvigheid.

Ik probeer de zomer te vangen met een boeketje. Naast de kamperfoelie, de lavendel en de vlinderstruiken zijn er nog maar drie soorten waar de bloemen stand houden: Phloxen, ongeïdentificeerd onkruid (?) en stengels met rode pluimen.

Ze staan reeds te pronken op de tafel in de living.

Duimt u mee?

2010-08-31T11:27:00.000+02:00

Fingers crossed!

Een onaangename ontdekking...

2010-08-28T11:49:00.000+02:00

Ik ben een beetje van mijn melk.

Eén van onze loopeendjes is gewond. Het lijkt alsof ze aangevallen is.
Loopeenden hebben normaal gezien een rechte nek. Ons meisje haar nek staat -zo ontdekte ik deze morgen- helemaal scheef.

Ze loopt nog rond maar niet zo vrolijk als anders. Ze eet nog maar het gaat moeizaam.
Ik kijk de kat nog eventjes uit de boom. Ze komt er misschien nog door....

De loopeenden en de brandganzen komen niet altijd even goed overeen. Maar dat onze brandganzen een loopeend zo zouden toetakelen, lijkt mij vergezocht.

Zouden (muskus)ratten de boosdoeners kunnen zijn? Een vos zou zijn prooi toch doodbijten en/of meenemen en/of opeten, dacht ik. Een marter lijkt mij uitgesloten. Het is hier niet echt landelijk.

Het wordt alleszins tijd dat de dader geïdentificeerd wordt. Er zijn al genoeg doden en gewonden gevallen. De natuur kan wreed zijn maar dit is een ongelijke strijd. Onzen hof is geen buffet.

De nieuwe grasmachine

2010-08-25T20:25:00.000+02:00

Zou't ge hem geen vijf frank geven?
Onzen Ed krijgt hier zo weinig eten (draai draai met de ogen) dat hij van pure miserie gras moet eten.

Het verhaal van de kip

2010-08-25T12:50:00.000+02:00

Ik had er al veel over gehoord.
Over die 6 kippen die van aan de taalgrens kwamen en uiteindelijk in de ouderlijke diepvriezer beland waren.

Of ik geen kip wilde om verse vol-au-vent te maken?
'Ach kom,' dacht ik,' 't is al een tijdje geleden en verse vol-au-vent smaakt altijd.'

De kippen bleken nogal kloeke juffrouwen te zijn. Volgens de overlevering zeker 3 kilo de beest. De gezonde lucht zeker?

Mijn snelkookpannetje kon het niet aan. Het grootste model in de familie -die van de mama- gelukkig wel.

De wortelkes

2010-08-24T23:14:00.000+02:00

Vandaag nog eens afgezakt naar het hartje van de Vlaamse Ardennen. Mijn wiegske stond er ooit en het merendeel van de familie woont nog steeds tussen de mooie heuvels.

Een bezoekje levert naar goede gewoonte ook voordelen in natura op. Mijn grootvader heeft een prachtige moestuin die tevens ook industriële hoeveelheden groente en fruit opbrengt.

Zie ze blinken, dames en heren. De buit van de dag!

Dergelijke lekkernijen groeien hier voorlopig nog niet en eerlijk, ik ben er ook nog niet helemaal uit of ik een moestuintype ben: Gestructureerd en gedisciplineerd genoeg om toch iets te produceren aan het einde van de rit.

Laat ons zeggen dat er nog een lange weg af te leggen valt...

Btw: Het verhaal van de megakip heeft u morgen tegoed van mij!

Onzen Billie

2010-08-22T11:06:00.000+02:00

Toen we naar hier verhuisden, was onzen Billie -Biel voor de vrienden- de eerste die ons groepje van twee kwam vervoegen.

Biel is de laatste zoon van Flavie, één van de katten van mijn ouders (tevens genoemd naar de oorspronkelijke bewoonster van hun doening). Na Biel werd Flavie gesteriliseerd. En ook onzen Biel kreeg een knipje van de dierendokter. Er zijn al genoeg sukkelaartjes zonder huisje en baasje.

Billie is een beetje een eigenwijs beest, zoals elke kat waarschijnlijk. Sinds de eerste vakantie dat Billie alleen thuis achterbleef, is hij goed gekend in ons gebuurte. Onze kleine profiteur wist zijn gepensioneerden uit te kiezen. Bij de ene een potje melk, bij de andere in de zetel in de veranda. De verhalen die wij hoorden toen we terug thuis kwamen...

Ook met onze directe buren H&N heeft Billie een goede band opgebouwd. Als we op reis zijn, geven zij hem eten. Hij mag -als enige kat- tot in de veranda komen en is volgens gebuur H een uitstekende ongediertebestrijder. Gebuur H zou eens moeten weten dat onzen Biel ook al eens duiven met ringetjes aan onze achterdeur gelegd heeft...

Onzen Biel weet dat hij van ons pluimvee af moet blijven, wat hij gelukkig ook doet. Van tijd tot tijd moet hij echter zijn mannelijkheid bewijzen. Dan vinden we vanalles op de mat aan de achterdeur. Zijn grootste prooi was een volwassen mannetjeseend. We vermoeden dat hij het dode beest gevonden heeft en er eens mee wou scoren. In de fond is onzen Billie een luie kat.

We waren zeer close met onzen Biel maar toen Eddie (Ed voor de vrienden - onzen border collie) in ons leven kwam, was de liefde langs Biels kant grotendeels over.

De eerste ontmoeting tussen Ed en Biel, op een koude winterdag, verliep als volgt.
Wij vooraan in de tuin met een klein zwartwit mormel. Biel achteraan in de tuin. 'Hoera, de baasjes zijn thuis! Tijd om binnen te gaan nietsdoen en nog meer niets te doen'.
Biel kwam lieflijk aangestoven over het gras, in volle galop, en op dat moment kwam Eddie -toen nog Eddietje- van achter een hoekje. Nog nooit heb ik een kat zo zien alles toesmijten! Vanaf dan was de relatie verzuurd.

Billie ging in hongerstaking. Wij gingen niet plooien. Dat hij er zijne kop bij legde. Na een aantal weken hadden we nog maar een halve kat en werden de premiummerken aangesleurd. Friskies, Whiskas... Ze zijn allemaal de revue gepasseerd en Billie draaide langzaam bij.

Onzen Ed is de braafheid zelve en onzen Biel, tjah, die maakt daar al eens graag misbruik van. Biel is ne lepen. Als Eddie moest blijven liggen, ging Billie er voor paraderen. En wat Eddie niet mag (achter de zetel kruipen en zo), deed Billie des te meer. Uitdagen, mijnheer, dat kan hij goed.
De motten die onzen Eddie gehad heeft van onzen Biel zijn niet te tellen. Eddie incasseerde.

Gelukkig kan ik u meedelen dat de twee heden ten dage best goed overeenkomen. Als ze elkaar 's morgens zien geeft Billie kopkes aan Ed terwijl die met zijn staart staat te zwiepen. Ik heb ons duo ook al eens betrapt toen Billie Eddie aan het tonen was hoe hij een muis moest vangen. Ed keek vol bewondering toe en frette de restjes op die Billie hem had nagelaten. Daarna hebben ze samen 'gespaugen'. Zoiets schept een band.

Vorige week stond onzen Biel 's morgens aan de achterdeur met een levend waterhoentje in zijn muil. Onzen Ed stond er op te kijken zoals een koe op een trein. Billie vond het blijkbaar tof dat het hoentje bougeerde en probeerde weg te lopen als hij het liet vallen. Hij liet het een paar meter lopen en nam het dan opnieuw te grazen. Een wreed spelletje waar ik snel een einde aan maakte. Niet op onzen hof. Het hoentje werd heelhuids terug geplaatst aan de beek en Billie kreeg die dag huisarrest.

En azo maakt ne mens nogal wat mee met zijn katachtigen!

Nieuwe bewoners...

2010-08-21T18:15:00.002+02:00

We hebben nieuwe bezoekers en serieus, ik weet niet of ik er echt blij mee moet zijn of niet.
Een troep wespen is ingetrokken in één van onze -ongebruikte- koterijen. Ik ontdekte ze eerder vandaag per toeval tijdens het wieden. Blijkbaar zat ik in hun aanvliegroute.

Ik had nog zo gehoopt dat het bijen zouden zijn, maar nadere inspectie (geel-zwarte lijvekes in plaats van donzige bruin-zwarte lijvekes) wees uit dat het wespen waren.

Persoonlijk ben ik niet zo zot van beesten die kunnen steken -omdat ik soms de neiging heb op te zwellen na een beet/steek-, maar wespen zijn nuttig dus van mij mogen ze wel blijven: Leven en laten leven.

Vriend is alvast gefascineerd. Ik hoop alleen dat onzen Eddie in een zotte bui niet naar de beestjes begint te happen...

Als we allemaal proberen een beetje overeen te komen, nietwaar?

Op het verlanglijstje: Vlier

2010-08-21T10:27:00.001+02:00

Toen ik nog een klein meisje was, stond steeds een flesje vlierbessensiroop in de kast. Bij een opkomende verkoudheid kregen zus en ik een lepeltje. Een zoete herinnering.

Mijn overgrootmoeder maakte het brouwsel. Jammer genoeg heb ik haar nooit om het recept gevraagd -ik was nog jong en onnozel- maar misschien heeft mijn oma het nog ergens liggen...

Later maakte ik kennis met vlierbloesemlimonade: zoete vlierbloesemsiroop die -zoals grenadine- aangelengd werd met plat water of spuitwater.

Het is jammer dat de vlier blijkbaar vaak als onkruid beschouwt. Ik vind het persoonlijk een erg nuttige en mooie plant.

Annetanne heeft er een uitgebreide ode aan geschreven. (Opnieuw mooi meegenomen dat de vlier wel van een beetje vocht houdt...)

Meer vlierreceptjes vindt u hier.

Waarom De Woeste Tuin De Woeste Tuin is.

2010-08-20T13:11:00.001+02:00

Voor mensen met voyeuristische neigingen (ik kijk graag binnen in andermans tuin) zijn er prachtige blogs en sites over fenomenaal mooie tuinen.
Er staan er al enkele bij de links. Ze zijn absoluut een bron van inspiratie en doen mijn vingers jeuken.

Vriend en ik, wij zijn maar beginnelingen maar we gooien onze ervaringen bij deze ook gezellig op het net. En omdat de vlag de lading een beetje moet dekken, gaan we voor De Woeste Tuin.

Onze tuin is momenteel ok; voor mensen van 't stad, voor wie niet zo voor groen is, voor wie nog nooit een egeltje in real life heeft gezien... Doorwinterde tuinders leiden we niet om de -hm- tuin: Er is nogal wat werk!

Maar er is ook een visie voor zeven are min een halfopen bebouwing en er is een wil. Dan moet er toch ook een weg zijn.

En hier is dus De Woeste Tuin met de bedoeling om alles te registreren: Onze vooruitgang, de mooie momentjes, de kleine ontdekkingen, de nieuwe beestjes...

En hoewel het doel belangrijk is -een aangename, groene, wilde, onderhoudsarme, diverse tuin met veel leven- is de weg minstens even belangrijk.

We zijn geen buxustypes -met alle respect voor buxustypes- en houden van een ontspannen sfeertje in de tuin dus hij mag best een beetje woest blijven, die tuin van ons, maar hij moet ook beseffen wie de baas is.

Er zijn new kids in town.

De tuin.

2010-08-19T17:18:00.000+02:00

De tuin was er al toen wij hier kwamen.
Hij is lang en smal, klassiek van opbouw en nogal nat. In het midden ligt een groot grasveld en aan de buitenkanten staan planten.

Een groot stuk van de tuin wordt ingenomen door typisch Vlaamse koterij, opgetrokken met bouwoverschotten en afgewerkt met alomgekende Eternit-platen. Wilde wingerd heeft de koterij door de jaren heen bedekt. Groen in de zomer, rood in de herfst. Een mooie plant maar ze hoeft niet de hele tuin in te nemen. Als de koterij verdwijnt, wordt ze tot de orde geroepen.

Helemaal bovenaan de tuin -aan de binnenkort te verbouwen keuken- staan uit de kluiten gewassen blauwe coniferen. Ze zorgen voor privacy -de buren zitten aan de andere zijde- en verbergen de stokoude mazouttank. Ze hebben hun beste tijd gehad en nemen nogal wat plaats in. De klimop van de buren is er doorheen gegroeid en zit al tot in ons gras. De mazouttank vliegt buiten bij de verbouwing en de afgeleefde coniferen mogen mee.

Voor de residentie van onze trouwe viervoeter Eddie is in het voorjaar een nieuw perkje aangelegd met onder andere lavendel, salie, 2 soorten vlinderstruiken en -mijn favorieten- seringen. Het wemelt er van insecten en vlinders. Leven in de tuin!

Voor Eddie's kennel en het nieuwe perkje moest een vuurdoornstruik sneuvelen die de volledige lap grond ingepalmd had en natuurlijk ook goed voorzien was van... wilde wingerd. Een heroïsche strijd werd bij ons uitgevochten! De wingerd steekt nog af en toe de kop op maar zal in dit hoekje toch het onderspit moeten delven.

Aan het einde van de tuin loopt een beek. Vroeger durfde de beek nog wel eens buiten de oevers te treden, maar tegenwoordig doet ze dat niet meer. Toch hebben we vaak wateroverlast. Aangezien de buren van beide kanten allemaal een stukje hoger zitten (hoe zou dat komen?), is het vooral onze tuin die -bij hevige regenval- het water verzamelt. Vroeger stond er gras maar dit heeft de voortdurende overstromingen niet overleefd. In de zomer scheurt de schrale grond van de droogte. Op sommige plaatsen tiert weelderig onkruid. De bewoners zijn het gewoon.

De bewoners zijn pluimvee. We hebben twee Brandganzen (+ 2 jongen), 5 Indische loopeenden (+ 2 jongen) en 1 Zijdehoentje.
Een tijdje geleden hadden we nog 4 zijdehoentjes, maar na een aantal mysterieuze verdwijningen blijft alleen ons Victorine over. Ze krijgt terug gezelschap binnenkort. Alleen is maar alleen.

Het gras in het eerste deel van de tuin heeft het soms moeilijk (zeker de combinatie zompig gras + Eddie), maar staat nog steeds zijn mannetje. In de toekomst gaan we samenwerken met het water, in plaats van het te bestrijden. Er zijn genoeg planten en bomen die van natte voeten houden.

Mijn favoriete boom is onze berk. Die blijft absoluut.
En hij houdt van water.