Katarakt

De eerste zonnige en zachte dag van 2011 en vriendlief denkt dat het voorjaar voor de deur staat.

Na een bezoekje aan een tuincentrum zijn we 4 laagstamfruitboompjes rijker.

Doelstelling : Een oefenboomgaardje alwaar we jaarlijks tonnen fruit van zullen hebben die we met veel plezier en emotie -wegens zelfgekweekt- zullen kunnen opeten en zullen kunnen uitdelen aan vrienden en familie. Bloesems, zoemende bijtjes en zelfs volwaardige oogstfeesten. Wij zijn nogal romantische mensen :)

Het project was vorig jaar al opgestart met een Hedelfinger en een zelfbestuivende appel en peer. Een jaar later heeft de perenboom het loodje gelegd. Fruitbomen houden niet van natte voeten en ik vrees dat de ligging toch niet helemaal optimaal is.

Alle fruitbomen kunnen genieten van 'beekview'. Ze staan helemaal achteraan in de tuin, waar -voor ons- een boomgaard hoort te liggen.
Vriendlief heeft ze op de hoogste punten geplaatst onder het motto dat wie niet waagt, niet wint. Ik was vorig jaar al niet overtuigd en ben dit jaar eigenlijk ook nogal sceptisch maar mekander steunen, dat doen wij hier wel, dus gaan we er volledig voor gaan.

We zullen onze boomkes soigneren en hopen op het beste...

De buit: Bigarreau Noir, Conférence, Rode Boskoop/Goudrenet en Beurré Hardy.

(U las eerder het woord 'oefenboomgaard'. Op termijn lijkt het ons fantastisch een hoogstamboomgaardje op locatie te hebben. Ik ga onmiddellijk een stapje verder en zou er ook enkele low maintenance (dus geen scheerellende) schaapjes bij willen om onze border collie Eddie bij te laten trainen. )

De Witte Tuin

Ellende op de weg tijdens de week, maar in het weekend is het genieten.

Ons voederplankje aan de keuken wordt momenteel nog niet zo druk bezocht als ik het zou willen, maar we werken eraan. Die slimme vogels schuiven aan het buffet aan bij de ganzen en de eenden...

Onze Ed is zot van sneeuw. Met geen stokken binnen te krijgen als er een wit tapijt ligt...

De 'vijver' van de eendjes is helemaal dichtgevroren. s' Ochtends en s'avonds kappen wij -als waren we noordpoolbewoners- een schoon holletje in het ijs. De Indische loopeenden plonzen zelfs bij deze temperaturen al ne keer graag... Vreemde eenden, die eenden.

Onze tijger Billie heeft zo zijn momenten. De ene dag beperken zijn verplaatsingen zich van mandje tot voederbak en druipt de luiheid eraf. De andere dag loopt hij voor zijn persoonlijk amusement achter de eenden, vangt hij een occasioneel duifje of rolt hij zich een beetje in de sneeuw. Ook Billie is een echte liefhebber van de winter!

 Mijn eerste roodborstje deze winter. Nu die snoodaards nog een beetje meer naar het huis toe lokken...

Een mogelijke Billie-prooi. Ongeveer alle duiven uit het gebuurte komen bij ons mee-eten, tot groot ongenoegen van onze buurman. 't Zijn nu eenmaal rappe en ik kan er toch niet blijven bijstaan zeker als onze zoo aan het eten is.

Iedereen welkom.

Tristesse

Vandaag was een droeve dag.
Ons kippetje Victorine heeft de zondvloed die ons vandaag getroffen heeft niet overleefd.
We likken onze wonden en gaan angstig de nacht in.

Lucky Wednesday

Deurtje open en grazen maar!

 

Herfstblues

Hier geen poëtische lofzang op de herfst zoals bij Bart.
Ik heb de tuinmeubels binnengehaald en dat staat steevast symbool voor het einde van de zomer.
Ondanks het zonnige weer een pijnlijk moment.
Dag barbecues in de zon, dag glaasjes wijn op het terras tot diep in de nacht, dag koffietje voor dag en dauw in een ontwakende hof, dag buitenleven van 's morgens tot 's avonds, dag grasveld dat er niet modderig bijligt, dag vlinders, dag bloemetjes...

Het is weer gepasseerd, dedju.

De terugkeer van de hoentjes

Wie deze blog frequenteert, weet dat achterin de tuin een zompig gebied ligt dat bevolkt wordt door pluimvee en aanverwanten.

Begin vorige week heb ik mijn stoute botten nog eens aangetrokken om het hol in de grond dat doorgaat voor poel een beetje verder uit te diepen. (Een meerjarenproject, hm)
Het waterniveau was tot een minimum herleid en niets plezanter dan ploeteren in de more en in den trut (zoals wij dat plachten te zeggen in mijn hometown).
Een paar kruiwagens verder en een regenbuitje later stond ons vijvertje weer goed vol, tot groot jolijt van de bewoners.

Dat het toch wel goed toeven moet zijn in ons verzonken land, bewijzen de vrolijke waterhoentjes die af en toe ronddobberen op onze plas en vrolijk huppelen door het struikgewas. Ze komen van aan de beekkant en zijn meer dan welkom. Gastvrijheid vinden wij belangrijk.
Zoals ik eerder al schreef had Billie (onze predator-kat) een tijdje geleden zo'n exemplaar bij de lurven. Het werd levend en wel ter demonstratie gedropt aan de achterdeur. De kat kreeg huisarrest en het hoentje werd terug aan de waterkant geplaatst.
Ik had ze al een tijdje niet meer gezien en dacht dat we nooit van ze leven meer een hoentje zouden mogen ontvangen. Maar voorwaar; de hoentjes zijn lefgozers en hebben het voordeel dat onzen Billie niet echt een zwemmerke is.

Ik ben blij dat ze er zijn, die hoentjes. Zo blij dat ik soms wel eens een bordje zou willen hangen aan ons hek. Welkom vrienden, onzen hof is uwen hof! 

Maar dat zou er misschien een beetje over zijn...

De dagpauwoog

Voor deze lieverds laat een mens al eens een paar struikskes netels staan, nietwaar?